-Bugün de peynir tabağı ile oyalandık yine..

(Bir sergi açılışının söylediği yalan.)

….

Bunu not edeli 30 yıl olmuş , dün yani.Ve eklemişim ; -ne yapsan dolmuyor içi bu şehrin..

Boşluğun kendi içimizde olduğunu keşfedemediğimiz gençlik dönemi.

Dünden bugüne hızla akmış bir zamanı , tam içinde bu ana sıkıştırıp , ona sonsuz ömür verdik.

Babamı yitirdikten sonra , yaşasaydı ne yakalardı , yani ölünce neyi kaçırdı sorusu aynı yanıta vardı.Yaşamda kaçırma korkusu , an’a zarar veren bir illüzyon.Hiç bir şey kaçmıyor.O an’ı ummak değil , bu an’a tutunmak gerek..

Sanat an’a tutunmanın ve ben de geçtim bu diyardan deme öyküsünün cesaretinin eylemidir.

Peynir tabağı ile oyalanmak da , üretmek de yaşamın , dolu dolu yaşamanın kalıcı sembolü olabilir.Çünkü insan geçicidir , diğer eylemler sürer…

soner göksay / mindonart / 2020